Stosuje się najczęściej cztery sposoby ustalania cen wewnętrznych:
1 kosztowa koncepcja cen wewnętrznych
a) opierająca się na kosztach zmiennych
b) opierająca się na kosztach całkowitych
c) opierająca się na ogólnej formule kosztowej (koszt + utracona marża brutto)
2 wewnętrzne ceny rynkowe
3 ceny umowne negocjowane
4 ceny gwarantujące określoną stopę zwrotu kapitału
Wewnętrzne ceny rynkowe – są tymi cenami, które jednostka otrzymałaby za swoje półprodukty przy sprzedaży odbiorcom rynku zewnętrznego.
Zalety: ukazuje rzeczywisty zysk osiągnięty przez każdy ośrodek odpowiedzialności, stanowi podstawę oceny działalności menadżera, zapewnia umocnienie samodzielności ośrodka, stanowi podstawę podjęcia decyzji o korzystniejszej transakcji dla ośrodka.
Uwarunkowania w stosowaniu cen wewnętrznych – ośrodek odpowiedzialności kupujący tak długo musi kupować od wewnętrznego, aż do momentu, gdy jednostka sprzedająca chce sprzedawać po takich samych cenach, jak jednostki zewnętrzne na rynku konkurencyjnym.
Jednostki wewnętrzne kupujące i sprzedające mają prawo wyboru do momentu, gdy istnieje zgodność z celem firmy jako całości. Natomiast przy sprzeczności interesów ośrodków zarząd firmy musi czuwać nad celem ogólnym firmy i koordynować, pomagać przy ustalaniu cen wewnętrznych.